Circulaire communicatie – claimen of delen?
‘Wilt u vijftienhonderd kroon ineens, of vijf øre per verkocht exemplaar?’ vroeg de Deense fabrikant mijn vader begin jaren zestig. Pa had een slimme slangafsluiter uitgevonden. Hij koos voor de eerste optie, destijds iets van bijna duizend gulden. Daarmee liet hij zijn uitvinding los in de wereld, hij deelde zijn idee: geen octrooi, geen prijsopdrijving, geen gedoe, geen sfeer van wantrouwen en voortdurende iedereen-en-alles-in-de-gaten-houderij. Nee, hij vond het juist prima dat anderen er baat bij hadden en er op voort konden borduren. Er werden sindsdien miljoenen verkocht en inmiddels zijn er veel geavanceerdere slangafsluiters ontwikkeld. Er staat nog een soortgelijk, niet meer leverbaar exemplaar van een ander merk (Nedlac) op bol.com, zag ik.
Stel dat de pottenbakker die het wiel zo’n 6000 jaar geleden uitvond, octrooi had aangevraagd. En dat hij zijn superenthousiaste buurman verbood om het principe van een wiel met as te gebruiken voor de ontwikkeling van een kruiwagen, waarmee hij grond kon vervoeren voor de aanleg van een gezamenlijke pluktuin voor het dorp of dergelijke. Inspiratie de kop in gedrukt, idee vervlogen, pluktuin in de ijskast, beide buren in onmin, het hele dorp chagrijnig en het wiel werd lange tijd alleen maar voor het pottenbakken gebruikt. Wat een verspilling!
Misschien was mijn vader miljonair geworden als hij voor de tweede optie had gekozen. Dan had hij op zijn lauweren kunnen rusten, ten koste van de verdere uitvindingen die hij deed. En waarschijnlijk ook ten koste van de lol in zijn leven. Wij, zijn kinderen, hadden dan al dat geld geërfd. Niet nodig om onze eigen talenten te onderzoeken en te ontwikkelen. Wat een verspilling!
Een van de stellingen in mijn visie op circulaire communicatie is dan ook ‘respectvol hergebruik: ideeën zijn geen bezit, maar bouwstenen’.
En wat ik wél van wijlen mijn vader geërfd heb? Veel. Noaberschap. Zijn passie voor creëren en muziek maken. De kunst van je eigen broek ophouden. En het besef dat delen veel fijner én effectiever is dan claimen. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor.
Met deze verhalen illustreer ik mijn visie op communicatie in een circulaire economie, die volgens mij fundamenteel anders is dan die in een lineaire economie:
‘Circulaire communicatie is een levende, zich steeds ontwikkelende kringloop van kennis, ervaringen, ideeën en verhalen, waarin niets verloren gaat. Wat gedeeld wordt, groeit verder door interactie, erkenning en hergebruik.’ De visie met stellingen en andere blogs vind je hier.
