Een dagje de Hunebed Highway volgen, dat was ons plan een tijdje terug. Dus ik vroeg ChatGPT (toen nog leuk, ik gebruik nu Claude) hoe dat eigenlijk zit met die hunebedden. Hij vertelde dat het een soort gemeenschappelijk begraafplaatsen zijn, gemaakt door het Klokbekervolk, zo’n 4500 jaar geleden en hij maakte er een plaatje bij hoe zo’n. Omdat ik vroeg hoe ze met elkaar communiceerden in zo’n gemeenschap (mijn stokpaardje zoals je weet 😊) stelde hij voor om een geluidsbestandje te maken. Altijd leuk natuurlijk! En hij genereerde het geluid dat onder dit filmpje zit (een andere AI heeft ChatGPT’s afbeelding even voor mij in beweging heeft gezet) ChatGPT was er zelf supertrots op, hij noemde het bestandje heel officieel: hunebedbouw_ambient_simulated, hahahahahahahaha! (tekst gaat verder onder het filmpje)
Wat een lol! Maar toen dacht ik: wacht eens even! Want is dit niet precies wat er gebeurt als communicatie niet circuleert? Als er wel iets gedeeld wordt, maar de betekenis onderweg verdwijnt? Als de intentie goed is, maar de verbinding mist?
Het Klokbekervolk communiceerde circulair, letterlijk. Kennis over pottenbakken, over bouwen, over het verbouwen van voedsel ging van hand tot hand, van generatie op generatie. Niet via handleidingen. Via doen, nabijheid, herhaling en vertrouwen. Niets ging verloren. Alles had waarde. En nu, 4500 jaar later, vragen wij aan AI om die wereld tot leven te brengen.
Met bliepjes als resultaat.
Circulaire Communicatie gaat over de kringloop van betekenis. Niet zenden en ontvangen. Maar delen, groeien, terugkeren. Kennis als erfgoed, niet als eigendom. Ideeën als bouwstenen, niet als bezit. AI kan daarin een partner zijn: modulair, snel, beschikbaar. Maar zonder menselijke intentie, context en verbinding blijft het bij bliepjes.
De vonk moet van onszelf komen.