Een oude vriendin die ik al vanaf mijn nulde ken, kwam langs. Ze vertelde dat haar moeder van 87 onlangs een hartkatheterisatie had ondergaan. Plaatselijk verdoofd: ze kreeg alles mee wat de specialisten zeiden. ‘Dit is niets meer. Deze aderen zitten volledig verstopt. Aan die kant is er ook van alles mis’, hoorde ze. En zo ging het maar door. ‘Het lukt niet om een stent te plaatsen. Dotteren kan nu niet. En een operatie is veel te risicovol. Dit wordt niet wat, mensen.’ De buurvrouw die voorheen altijd nog opgewekt rondfietste, auto reed, mensen hielp, sociaal haar bijdrage leverde, was na die behandeling down en stil. Ze had er niet zoveel zin meer in.
Heel lang geleden, ik was misschien een jaar of vijf, zes, leerde ik mezelf in het straatje achter onze huizen fietsen op een best wel ‘grote-mensen-fiets’. Het zadel was te hoog, de trappers waren te groot en de zwaartekracht werkte me danig tegen. Maar na letterlijk tig keer vallen en opstaan lukte het me om een paar meter vooruit te komen. Wat was ik trots! Ik keek op en zag de buurvrouw een eindje verderop staan. Ze was druk, zij en haar man runden een winkel, en ze stond op het punt om bestellingen rond te brengen. Maar kennelijk was ze even blijven staan om mij te zien worstelen. Toen ze zag dat ik keek, lachte ze. Ze zei niets, maar stak even haar duim op. En toen ging ze haars weegs. Ik heb het altijd onthouden, dat gevoel van blijheid en erkenning dat ze me bezorgde. Een klein gebaar, maar een hele grote impact.
Lieve, oude buurvrouw. Laat die specialisten maar kletsen. Wat mij betreft hebt u een perfect hart. Een hart van goud.
*****
Woorden hebben de kracht om te slopen of te helen. Ik pleit voor communicatie die optilt in plaats van neerhaalt. Dat is de kern van mijn Visie op Circulaire Communicatie.