Ook in deze (broed)tijd van het jaar hangt de pindakaaspot in mijn achtertuin. En het is er een drukte van belang. Musjes, koolmeesjes, merels, spreeuwen, kauwen, eksters; ik zag zelfs een Vlaamse gaai. En dan is er Wilson. Een grote, glanzende kraai, vernoemd naar de iconische schuttingbuurman uit Home Improvement. Wilson wacht niet af. Als de pot leeg is, schreeuwt hij net zo lang totdat ik ‘m braaf vervang. Zo activeert hij namens al het gevogelte het feedbackmechanisme en start een nieuwe cyclus. Geen subtiele hint. Gewoon: pot leeg, pot vol graag.
Wilson fascineert me, met zijn pientere blik en heldere taal. Maar wat er gebeurt wanneer de pot weer vol is, vind ik ook indrukwekkend. Want ondanks de pikorde en de enorme cultuurverschillen tussen de verschillende vogels, heerst er een opvallend respect voor elkaars ruimte. Geen ruzie, geen ego-gedrag. Laatst zat een grote kauw rustig zijn portie weg te pikken, terwijl een merel, een musje en een koolmeesje een eindje verderop geduldig op hun beurt wachtten. Gewoon harmonie. Ze nemen niet meer dan ze nodig hebben en ze gunnen het elkaar.
Pure Circulaire Communicatie, bedacht ik. Wederkerig, gunnend, respectvol, verbindend, openstaand voor feedback, en altijd context-gedreven. Wilson schreeuwt niet zomaar. Hij schreeuwt omdat de pot leeg is. Omdat de context erom vraagt. Duidelijk toch?
De pindakaaspot is trouwens alweer halfleeg. Of halfvol. Het is maar hoe je het bekijkt.
