In een kratje op de Ontspuldag in het Zwolse Park Hogenkamp lag Playmobil van zo’n twintig jaar geleden. Zorgvuldig ingepakt in aluminium bakjes, netjes in plastic gewikkeld. En elk setje had een naam. Postkoets, Boerenkar, Soldaten van het Amerikaanse Wilde Westen, Boeven, Speelhuisje en Speeltuin. En op de pakjes zat een plaatje van de originele doos, met het artikelnummer, zodat je precies wist wat het was. Een oudere heer had het gebracht, zeiden de anderen. Ik heb hem helaas niet gesproken, maar misschien is het nog wel mooier om het verhaal hierachter te raden.
Want wat een mooi beeld was dat. Dit is meer dan alleen afstand doen, dacht ik: dit is op een goede manier afscheid nemen, zorgzaam en vol respect. Voor het speelgoed, voor de geschiedenis ervan, en voor degene die het straks mee naar huis neemt. Alles is van waarde.
Zo’n Ontspuldag maakt duidelijk wat ook kringloop en de hele circulaire wereld laten zien: spullen zijn nooit zomaar spullen, ze dragen verhalen. Dat van de dame van negentig met haar twee grote koffieblikken vol vintage schoenen: ‘Ik kan het beter zelf nog opruimen, dan dat een ander dat straks moet doen.’ Van de vrouw van 81 die ging verhuizen naar een seniorenwoning en node afscheid moest nemen van het kastje dat ze vijftig jaar geleden kocht voor haar eerste huis. Van het jochie van negen dat met een toch wel spijtige blik zijn speelgoed wegbracht, maar even later stralend met twee ‘nieuwe’ gebruikte hockeysticks naar huis ging.
Het was super koud, die zaterdag in het mistige park, maar de sfeer was warm.
De circulaire wereld borrelt echt van de verhalen. Van mensen, van materialen en van spullen die een nieuwe kans krijgen. Je hoeft alleen maar te luisteren. En af en toe in een kratje te kijken. Circulaire communicatie zonder woorden.